Jamiyat
Boyligi bilan uyga «qamalgan» aka-uka qismati
Kolerlar Nyu-Yorkning eng nufuzli, obro‘li oilalaridan biri — Genri Koler shifokor, Syuzi esa san’atkor edi. Katta kutubxonasi bor, gazeta o‘qiydigan, pianino chala oladigan, huquq va muhandislikni bitirgan ikki yigitning ota-onasi vafot etganida Lengli 44, Gomer esa 48 yoshda bo‘lib, ular hatto oila ham qurmagan edilar.
Buyuk depressiyadan oldin, aka-uka Kolerlar boy va faqat oq tanlilar yashaydigan xavfsiz mahallada istiqomat qilishgan. Keyinchalik hayot qiyinlashib, buyuk depressiya boshlandi va badavlat oq tanlilar o‘z uylarini boy berib vayronagarchiliklar sodir bo‘ldi, jinoyatchilik avj oldi.
Lekin bu qiyinchiliklar aka-ukalarga bevosita ta’sir qilmadi, chunki ularda ota-onasidan qolgan meros va pul bor edi. Gomer sug‘urta kompaniyasida ishlagan va yerga sarmoya kiritgan, Lengli esa nafaqaga chiqqan va pianino biznesini boshlagan. Biroq mahallada, yurtda ro‘y berayotgan o‘zgarishlar ularga o‘z ta’sirini ko‘rsata boshladi. Aka-uka uylarini sotib, derazalarini sindirgan bezorilardan, o‘g‘rilardan uzoqroqqa ko‘chib ketishlari mumkin edi, ammo ular o‘zlarini uylaridan tashqarida tasavvur qilisholmasdi. Vaqt o‘tgan sayin ularning tashqi dunyo bilan aloqasi kamayib bordi. Chunki aka-uka o‘zlarini katta uylaridagina xavfsiz his qilishardi.
1933-yilda Gomer insultni boshidan o‘tkazdi va ko‘rish qobiliyatini yo‘qotdi, qisman falaj bo‘lib qoldi. Lengli katta meros va jamg‘armasi tufayli ishni tashlab, akasiga g‘amxo‘rlik qila boshladi. Lengli oziq-ovqat va suv uchun kechasi tashqariga chiqar va devor oshishga majbur bo‘lardi (suv, elektr energiyasi, gaz va issiqlik pul to‘lanmagani uchun o‘chirilgan edi).
U uyining derazalarini bekitib tashladi, chaqirilmagan mehmonlar uchun barcha qavatlarga «qopqon» qo‘ydi. Ya’ni to‘rt qavatli uyni keraksiz ashqol-dashqollar bilan to‘ldirdi: kitoblar, cholg‘u asboblari, eski gazeta taxlamlari, turli avtomobil qismlari bilan go‘yoki himoya devorlarini yaratdi.
Ular aql bovar qilmaydigan darajada boy ekanliklari va qal’aga o‘xshash uylarida oltin va olmoslarni yashirishayotgani haqida mish-mishlar tarqaldi. Faqat birgina jurnalist Lengli bilan suhbatlashishga muvaffaq bo‘ldi. Lengli unga qisqacha izoh berdi: «Telefonni o‘chirib, elektron pochtani tekshirishni to‘xtatganimizda qanchalik yengillik his qilganimizni tasavvur qila olmaysiz». Boshqacha qilib aytganda, aka-ukalar go‘yoki «xavfli» sivilizatsiyadan voz kechishgandi.
Aka-uka bir necha yil davomida unutilgan, ammo 1942 yilda politsiya ularni haydab chiqarish uchun esga oladi. Chunki Kolerlar o‘n yildan ortiq vaqt davomida uy to‘lovlari uchun katta qarzga botgan edi. Politsiya eshikni sindirib, eski-tuski narsalardan yasalgan tuzoqlarni buzib tashladi va Lenglini topdi. U indamay ularga kerakli miqdorga chek yozdi va eshikdan kuzatib qo‘ydi.
Aka-ukalar qiziqish ortib borayotganligi sababli, Lengli yana jurnalistlar qurshovida qoldi. Ikkinchi intervyusida Lengli akasiga qanday g‘amxo‘rlik qilishini aytib berdi. Lengli va uning akasi shifokorlarga ishonmasliklarini, o‘zlari tibbiyotni yaxshi bilishlarini va Gomerga o‘zlari tashxis qo‘yib, davolayotganliklarini aytadi. Lenglining iqroricha, u bemor akasiga sog‘lom tushlik tayyorlaydi, uni yuvintiradi, hatto kitob o‘qib beradi. Ular radio tinglashadi va bir-birlari bilan muloqot qilishadi. Qachonlardir Gomerning ko‘rish qobiliyati tiklansa o‘qishi uchun Lengli uyda shu qadar ko‘p gazetalar yig‘adiki…
Bir kuni qo‘shnilar politsiyaga yoqimsiz hiddan shikoyat qildi, ular aka-uka o‘lgan deb taxmin qilishadi. Politsiya axlat uyumlari orasidan Gomerni g‘alati holatda topdi. U latta xaltaga suyanib, ustiga eski mo‘ynali kiyim kiyib olgan, tizzalari bukilgan, boshi egilgan holatda o‘tirardi.
«Men Gomer Kolerman, advokatman va men tirikman. Nega uyimga bostirib kiryapsiz? Iltimos, menga ism-sharifingiz va nishon raqamlaringizni ayting», — deb salomlashdi Gomer politsiyachilar bilan.
Serjant undan nega g‘alati o‘tirganini so‘radi. Gomer bu holatda o‘tirishiga sabab kasalligi ekanini aytadi. 1920-yilning oxiridan beri Gomerni akasidan boshqa odam birinchi marta ko‘rib turishi edi. 1947 yil mart oyida politsiyaga yana qo‘shnilardan Kolerlar uyidan hid kelayotgani haqida juda ko‘p qo‘ng‘iroqlar bo‘ldi. Bu safar Gomer o‘tirgan joyga yetib borish, chiqindilarni tozalash va tuzoqlarni zararsizlantirish uchun besh soat kerak bo‘ldi. Gomerni xuddi shu g‘alati holatda chirigan stulda o‘tirgan holda topdilar. U o‘lgan edi. Tashxislar shuni ko‘rsatdiki, u charchoq, ochlik va yurak xurujidan vafot etgan edi. Politsiya uning ukasini qidira boshladi. U nahotki Gomerni tashlab ketgan bo‘lsa?
Ishchilar vayronalarni tozalashayotganda, butun shtat bo‘ylab Lengli uchun qidiruv e’lon qilingandi. Kichik Koler faqat ikki oydan keyin, Gomerdan atigi 10 metr uzoqlikda topilgan. Lengli akasiga ovqat olib kelayotganda o‘zlari yaratgan tuzoqlaridan biriga tushib qoladi. Otasidan qolgan «Ford» mashinaning bir bo‘lagi uning ustiga tushib, axlat ko‘chkisini yuzaga keltirgan.
Kolerlar uyidan 120 tonna turli buyumlar olib chiqildi.
Nyu York aholisining yarmi uyning qulashini tomosha qilish uchun yig‘ildi. Uydan 10 ta royal va to‘rtta pianino, 25 000 ta kitob, rasm va haykallar to‘plami, bouling to‘plari, aravachalar, velosipedlar, bankada saqlangan ikki boshli chaqaloq, skelet (ehtimol bu ularning otasi shifokor Genri Kolerga tegishli) va gazetalar to‘plami topildi. Tozalash ishlaridan so‘ng yarim chirigan uyni buzish to‘g‘risida qaror qabul qilindi. Ba’zi narsalar kim oshdi savdosida sotildi va Kolerlar merosi uzoq qarindoshlar o‘rtasida taqsimlandi.
Ha, ular dunyodan yuz o‘girib boyligini asragan, lekin aynan shu boylik ularni tiriklay qamab qo‘ygan edi.
Ushbu voqea Amerika tarixida «haddan tashqari izolyasiya va to‘plovchilik» ramziga aylandi. Hech narsadan voz kecholmaydigan va boylikka «ko‘milgan» shaxslarga «Collyer’s syndrome» yorlig‘i yopishtiriladigan bo‘ldi.
Kolerlar voqeasi faqat tarixiy shov-shuv emas, balki har kim uchun ham saboq. Boylik odamni jamiyatdan uzsa, eshiklarni yopishga majbur qilsa, u himoya qilmaydi, baxt bermaydi, balki uy ichiga qamaydi va bu halokatli yakun topadi.
Jamiyat
Insoniyatni vabo emas, befarqlik mag‘lub qiladi
Agar sizdan insoniyatning eng katta dushmani nima, deb so‘rashsa, ehtimol urush, ochlik yoki kasallik deb javob berarsiz. Alber Kamyu esa bu savolga boshqacharoq javob beradi. U – insonning yovuzlikka ko‘nikib qolishini eng og‘ir kulfat deya baholaydi. Chunki urush ham, diktatura ham, epidemiya ham bir kuni tugaydi. Ammo odamlar yomonlikni oddiy hol deb qabul qila boshlasa, haqiqiy falokat ana shunda boshlanadi.
Asar voqealari Aljirning Oran shahrida sodir bo‘ladi. U yerda hayot odatdagidek davom etardi. Biroq bir kuni ko‘chalarda o‘lik kalamushlar paydo bo‘ladi.
Avvaliga hech kim bu holatga ahamiyat bermaydi. Keyin esa odamlar kasallana boshlaydi. Isitma, og‘riq… Birin-ketin o‘limlar.
Shunda ham shahar rahbarlari xavfni tan olishga shoshilmaydi. Chunki «vabo» degan so‘zni aytishning o‘zi katta iqtisodiy va siyosiy oqibatlarga olib kelardi. Turizm to‘xtaydi, savdo buziladi, odamlar vahimaga tushadi.
Baribir Oran shahri butunlay yopiladi. Bir kunda minglab odamlar o‘z yaqinlaridan ajralib qoladi. Kimdir onasini ko‘rolmaydi. Kimdir farzandiga yetib borolmaydi. Kimdir sevgan insoni bilan xayrlashishga ham ulgurmagan.
Shu yerda romanning asosiy qahramoni – doktor Bernard Riyo paydo bo‘ladi. U har kuni kasalxonaga boradi. Bemorlarni qabul qiladi. O‘lganlarni ko‘radi. Yana yangi bemorlarni qabul qiladi. Uning butun qahramonligi shunda.
Riyo yaxshi bilardi: bu kasallikni to‘xtatish qiyin. Balki ilojsiz hamdir. Ammo u kurashdan to‘xtamaydi.
Roman davomida boshqa qahramonlar ham paydo bo‘ladi. Jurnalist Raymond Ramber dastlab shahardan qochishga harakat qiladi. Uningcha, bu ofat unga tegishli emas. U faqat Parijga, sevgan ayolining oldiga qaytishni istaydi.
Ammo vaqt o‘tgani sayin Ramber boshqa haqiqatni anglaydi. Agar atrofingdagilar halokat bilan yuzma-yuz qolganda sen faqat o‘zingni o‘ylasang, keyin o‘sha baxt ham senga tatimaydi. U shahardan qochish imkoniyati paydo bo‘lganida ham qolishga qaror qiladi.
Jan Tarru esa butun roman davomida daftariga kuzatishlarini yozib boradi. Ammo Tarruning maqsadi voqealarni qayd etish emas. U inson qanday qilib yovuzlikning bir qismiga aylanib qolishini tushunishga harakat qiladi.
Asarni o‘qirkansiz, ruhoniy Panlyuni ham yaxshi eslab qolasiz. U dastlab minbardan turib vaboni Xudoning odamlarga yuborgan jazosi sifatida talqin qiladi. Uningcha, bu falokat gunohlar uchun berilgan jazodir va insonlar tavba qilishi kerak.
Ammo bir kuni u doktor Riyo bilan birga og‘ir azob ichida vafot etayotgan bolaning so‘nggi lahzalarini ko‘radi. Bolaning o‘limi hech qanday falsafa bilan izohlanmaydi. Bu yerda diniy bahs ham, ilmiy bahs ham bir lahzaga ma’nosini yo‘qotadi. Faqat bir savol qoladi: aybsiz inson nega azob chekishi kerak?
Doktor Riyo esa Xudo bilan bahs qilmaydi. Taqdirdan nolimaydi. U bir fikrni takrorlaydi: agar bolalar azob cheksa, begunohlar jabrlansa, men bu azobga qarshi kurashishim lozim. Kamyu uchun insonparvarlik aynan shu nuqtadan boshlanadi.
Asarda yana shunday qahramonlar borki, ular xalqqa kelgan bu kulfatdan quvonishadi, daromad qilishadi. Ular haqida gapirib o‘tirmayman, olti yil avval, pandemiya davrida shu toifa odamlarni ham ko‘rdik.
Shaharda hayot asta-sekin faqat raqamlarda qoladi. Bugun nechta odam o‘ldi? Ertaga-chi? Odamlar aza tutishga ham ulgurmay qoladi. O‘lim oddiy yangilikka aylanadi.
Shu o‘rinda juda og‘ir ichki iqrorga kelasiz. Ya’ni inson hamma narsaga ko‘nikadi. Hatto fojiaga ham.
Oylar davom etgan kurashdan keyin vabo chekina boshlaydi. Darvozalar ochiladi. Poyezdlar yana qatnaydi. Odamlar bir-biri bilan yana avvalgidek quchoqlashib ko‘rishadi.
Kamyuning romanida shunday ogohlantirish bor: vabo hech qachon butunlay yo‘qolmaydi. U yillar davomida jim yotishi mumkin. Keyin esa odamlar o‘zini xavfsiz deb o‘ylagan kuni yana qaytib keladi…
Bir so‘z bilan aytganda, «Vabo» romani kasallikdan qanday qutulib qolish haqida bahs yuritmaydi. Bu asar bizga eng og‘ir vaziyatlarda ham inson bo‘lib qolishni o‘rgatadi.
Darvoqe, Doktor Riyoni butun roman davomida balandparvoz nutq so‘zlaganiga guvoh bo‘lmaysiz. U shunchaki o‘z ishini bajaradi. Balki Kamyuning eng katta g‘oyasi ham shu yerdadir. Dunyoni har doim ham mashhur qahramonlar emas, o‘z vazifasini halol bajaradigan oddiy insonlar saqlab qoladi.
Jamiyat
O‘zbekistonda pensiya, nafaqa, ish haqi va stipendiyalar oshiriladi
Prezidentning «Ish haqi, pensiyalar, stipendiyalar va nafaqalar miqdorini oshirish to‘g‘risida»gi farmoni qabul qilindi.
Hujjatga muvofiq, 2026-yil 1-iyuldan pensiyalar, nafaqalar hamda Ijtimoiy reyestrga kiritilgan oilalarga to‘lanadigan bolalar nafaqasi va moddiy yordam miqdori 7 foizga oshiriladi.
Shunga ko‘ra, yoshga doir eng kam pensiya oyiga 983 ming so‘m, nogironlik pensiyasining eng kam miqdori esa 1 million 83 ming so‘m etib belgilandi.
Ijtimoiy reyestrga kiritilgan oilalar uchun 3 yoshgacha bo‘lgan bir nafar farzandga har oylik nafaqa 386 ming so‘m, 3 yoshdan 18 yoshgacha bo‘lgan bir nafar farzand uchun 295 ming so‘mni tashkil etadi. Ikkinchi farzand uchun qo‘shimcha 177 ming so‘m, uchinchi va undan keyingi har bir farzand uchun esa qo‘shimcha 118 ming so‘m to‘lanadi.
Shuningdek, mazkur toifadagi oilalar uchun moddiy yordam miqdori oyiga 450 ming so‘m etib belgilandi.
Farmonga muvofiq, 2026-yil 1-sentyabrdan budjet tashkilotlari xodimlarining ish haqi hamda talabalar stipendiyalari ham 7 foizga oshiriladi.
Shu sanadan boshlab mehnatga haq to‘lashning eng kam miqdori oyiga 1 million 360 ming so‘m, bazaviy hisoblash miqdori esa 440 ming so‘m etib belgilanadi.
Bundan tashqari, 2026-yil 1-iyuldan pensiyani hisoblashning bazaviy miqdori oyiga 504 ming so‘mni tashkil etadi.
Jamiyat
Olimlar kimlar tezroq qarishini aniqlashdi
Turli mamlakatlar olimlari inson organizmini vaqtidan oldin qaritadigan asosiy sabablarni aniqlashdi.
Kambag‘allik, past daromad va sifatli ta’lim olish imkoniyatining yo‘qligi inson tanasidagi biologik qarishni tezlashtirishi isbotlandi. Eng yomoni, bu salbiy jarayon ko‘pincha bolalikdanoq boshlanadi.
Xulosa chiqarish uchun mutaxassislar dunyoning 23 ta davlatidan 66 mingdan ortiq odam ishtirok etgan 140 ta ilmiy tadqiqot natijalarini o‘rganib chiqishdi. Unda chaqaloqlardan to 86 yoshgacha bo‘lgan odamlar ishtirok etdi. Olimlar odamlarning qarish tezligini maxsus «epigenetik soatlar» (organizmning ichki holatini ko‘rsatuvchi tizim) yordamida tekshirishdi. Bu haqda «Nature Human Behavior» nashri ma’lum qildi.
Tadqiqot natijalariga ko‘ra agar biologik qarish sekinlashsa inson o‘z yoshiga nisbatan tetik, yosh va sog‘lom bo‘lib yuradi. Uning tashqi ko‘rinishi ham, ichki sog‘lig‘i ham xuddi pasportdagi yoshidek (yoki undan ham yoshroq) saqlanib qoladi.
Agar qarish jarayoni tezlashayotgan bo‘lsa odatda keksalikka xos bo‘lgan kasalliklar insonda vaqtidan ancha oldin paydo bo‘ladi.
Ma’lumotlarga ko‘ra, ta’minoti past va kambag‘al oilalarda o‘sayotgan bolalarning ichki organizmi (biologik yoshi) o‘ziga to‘q oilalardagi tengdoshlariga qaraganda ancha katta, ya’ni ertaroq qariyotgani ma’lum bo‘ldi. Xuddi shunday holat katta yoshli insonlar orasida ham kuzatilmoqda.
Jamiyat
Yaponiyada noqonuniy yashab kelgan O‘zbekiston fuqarosi deportatsiya qilindi
U Yaponiyaga qisqa muddatli viza bilan kirib, viza muddati tugaganidan keyin ham mamlakatda noqonuniy qolib ketganligi sababli hibsga olingan.
Yaponiya immigratsiya xizmati agentligi mamlakatda noqonuniy yashab kelgan O‘zbekiston fuqarosini deportatsiya qildi.
Deportatsiya qilingan shaxs Yaponiyaga qisqa muddatli viza bilan kirib, viza muddati tugaganidan keyin ham mamlakatda noqonuniy qolib ketganligi sababli rasmiylar tomonidan hibsga olingan.
Yaponiyaning O‘zbekistondagi elchixonasi ma’lum qilishicha, agar mamlakatda noqonuniy yashash yoki noqonuniy ishlash holatlari aniqlansa, politsiya tomonidan hibsga olish va ushlab turish, immigratsiya muassasalarida qamoqqa olish yoki deportatsiya qilish kabi choralar ko‘riladi.
Shuningdek, bildirilishicha, Yaponiyada qochqin maqomini olish uchun ariza berilsa, “uzoq muddat qolish mumkin” yoki “ishlash mumkin” degan noto‘g‘ri ma’lumot tarqalgan bo‘lib, shu kabi maqsadlar bilan qochqin maqomini olish uchun ariza berishga ruxsat etilmaydi.
Agar qochqin maqomi rad etilsa, immigratsiya muassasasiga joylashtirish yoki deportatsiya qilish kabi choralar qo‘llanilishi mumkin. Bundan tashqari, soxta ma’lumot berish yoki noqonuniy usullar bilan qochqin maqomini olish uchun murojaat qilish jiddiy huquqiy choralarni keltirib chiqarishi mumkin.
Jamiyat
Namanganda 381 ming dollarga 50 sotix yerni rasmiylashtirib berishni va’da qilganlar ushlandi
Ikki fuqaro 5 000 AQSh dollarini, kadastrlar palatasi Pop tumani bo‘limi sobiq boshlig‘i 1 500 AQSh dollari va 6 mln so‘mni olgan vaqtida qo‘lga olingan.
Bosh prokuratura huzuridagi Departamentning Pop tumani bo‘limi va boshqa huquqni muhofaza qiluvchi organ xodimlari hamkorligida tezkor tadbir o‘tkazildi.
Tezkor tadbirda fuqarolar U.A. va M.B. kadastrlar palatasida ishlovchi tanishlari orqali 381 000 AQSh dollari evaziga fermer xo‘jaligi balansidagi 50 sotix yer maydonining hujjatlarini fuqaro A.S.ning nomiga noturar joy sifatida rasmiylashtirib berishlarini aytib, shundan 5 000 AQSh dollarini olgan vaqtida qo‘lga olindi.
Shundan so‘ng tadbir davom ettirilib, kadastrlar palatasi Pop tumani bo‘limi sobiq boshlig‘i S.A. 1 500 AQSh dollari va 6 mln so‘mni olgan vaqtda ashyoviy dalillar bilan ushlandi.
Mazkur holat yuzasidan Jinoyat kodeksining tegishli moddalari bilan jinoyat ishi qo‘zg‘atilib, tergov harakatlari o‘tkazilmoqda.
-
Sport5 days ago🔴 LIVE: AQSh-Eron muzokaralari va Starmer iste’fosi
-
Jamiyat3 days ago«Andijon polkasi» tadbiriga ketayotgan o‘quvchilar YTHga uchradi
-
Sport2 days agoYaponiya futbolining buyuk sabog‘i: mag‘lubiyatdan to‘g‘ri xulosa chiqarish
-
Dunyodan1 day agoQirgʻiziston va Oʻzbekiston chegarani delimitatsiya qilish doirasida hudud almashadilar
-
Dunyodan3 days agoQirg‘izistonda navbatdagi prezidentlik saylovlari qachon o‘tkazilishi ma’lum qilindi.
-
Iqtisodiyot5 days ago1 iyuldan pensiya va nafaqalar, 1 sentabrdan oyliklar oshadi
-
Sport5 days agoEldor Shomurodov muxlislardan uzr so‘radi
-
Jamiyat2 days agoVatanparvar jurnalistlarni o‘zimga do‘st va maslakdosh deb bilaman
